yolunu bilmeden sessizce yürüyordu bütün kirlenmişliklerden habersiz. varmak istediği yada gitmek istediği bir yer yoktu hatta gidebileceği bir yerde onun sığınabileceği bi limanı bile yoktu sadece içinden geldiği yöne yürüdü kalbini dinleyerek yürüdü insanlara ve dediklerine aldırış etmeden çünkü onun bi kalbi vardı , henüz masumken ve bi kalbe sahipken onu dinlemeyi istiodu. gerçi bigün bu masumiyeti yitireceğinin farkında değildi o bu masumiyetin bile farkında değildi o sadece hiçbirşeyden habersz içindeki sesi solediği yöne gidiyordu. bazıları onu kıskandığı için onu sözüm ona uyarıyorlardı bazıları küçük olmann cehaletine aldanmaması gerektiğini soyleyerek onu korumaya calışıyorlardı. ama o hiç birşeye aldırış etmeden kendi uçurumlarına yürümeye dewam etti. henüz dostluğa ve aşka inanıyorken gidebildiği kadar gitmeye hazırdı gerekirse kendi uçurmlarından bile atlayabilirdi o hep kendini dinledi içindeki masum sese kandı herşeyin tertemiz tozpembe bulutlardan ibaret olduğunu düşünüyodu henüz insanlar hep onu küçümseyip hemde kıskanıyorlardı çünkü kendi masumiyetlerini yitireli çok uzun zaman olmuştu ve onların dinleyecek bi kalp sesleride yoktu sadece mantıktan ibarettiler cıkarda denebilir. yurumeye devam etti küçük oylece yurudu çoğu zaman yl bile alamadı ama asla vazgeçmedi yürümekten o sesi hala duyduğu sürece yuruyecdekti kirli ve taşlı çorak topraklardan geçti bazen sonsuz suyun berraklığına inanıp içmeye kalktı o zamanda suyun tuzuyla kavruldu ama içindeki ses hala vardı  o yurumee dewam etti butun zorluklara acılara rağmen farkındaydı farklıydı insanlardan o hiç bi zaman mantığa indirgeyememşti kendini ve biliyordu onu yolundn dondürmeye çalışanların aslında birşey bildiği yoktu yurumedn son bilinemezdi ki onun için herşeye rağmen devam etti yola bazen düştü kalkmak için çırrpındı birinn elinden tutmasını beqledi sonra tek başına kalkabilmeyi öğrendi sonra elindekileri toprakla paylaştı bi baqtıki toprak ondan herşeyini aldı ve kaybetmeyi öğrendi ama yılmadı yurumeye dewam etti sonra yıldızların ihtişamına kapıldı onları ümitsizce yakalamya calıştı sonra onlara asla ulaşamayacağı anladı ve elde edememeyi öğrendi ama pes etmedi yoluna devam etti bütün gecelerin bir sabahı vardı ve güneş kendini gösterdiğinde güneşin ışığına ve aydınlığına kapıldı yaklaşmak istedi yaklaştıkca kavruldu ve daha fazla yaklaşmak istedi daha cok kavruldu sonra güneşin kavuruculuğunu öğrendii ama yurumeye dewam etti sonra bi baqtı yolun sonuna gelmiş korktu bende mi onlar gibi oldum die ellerine baqtı onlardaki kirlenmişliği kendisinde gormek için ama elleri hala temizdi sanki onca yolu o tepmemiş onca sıkıntıyı o çekmemşti sonra başını kaldırdı ve göğe baqtı aydınlık mavi gökyüzü beyaz bulutlaar onu çağrdı onu aldılar ve sonsuz berraklığa götürdüler o asla onlar gibi olmadı inancını kaybetmedi yolun sonu sandığı ise berrak sonsuzluğun başıydı sadece ....